هرگز از بخشنده بودن دلسرد نشو

image

سلام دختری 22 ساله رشته ادبیات هستم خیلی ساده و عاطفی. واسه کار درسی میان پیشم بهشون کمک میکنم اما همون چند دقیقه هستش بعدش میرن دوباره بر می گردن. میخوام بعضی وقتا کمکشون نکنم وقتی میبینمشون میان نمیتونم دوباره کمک نکنم. از ترم اول با دوتا دختر دوست شدم ولی آدمای راحتی نیستن. پشت سر همه حرف می زنند و از این کارا. زیاد باهاشون دیگه حرف نمی زنم.

ترم 4 با یکی از پسرای هم دانشجوم دوست شدم پسره خیلی خوبه البته فقط در حد دوستیه تو درسا یا مشکلی داشته باشه خیلی بهش کمک میکنم. همیشه بهم میگه تو بهترین دوستمی ولی احساس میکنم فقط حرفِ و کارای که میکنه ته دلش نیست. خیلی عجیبه بعضی وقتا خیلی گرم میگیره بعضی وقتام اونجوری نیست. بهشم میگم میگه نه. البته با دوستی که گفتم باهاش حرف نمیزنم دوسته اگه من باهاش حرف نزنم مثل بچه ها میره با اونا حرف میزنه. نمیدونم چرا این کارارو انجام میده. منم چون دوستمه هر بار میبخشمش. قبول نمیکنه باهاش سرد حرف بزنم میگه چرا اینجوری هستی. بعضی وقتا خودش بدون هیچ دلیلی حرف نمیزنه بعدش خودش بر میگرده. نمیدونم چکار کنم مغزم بد جور درگیره.
اگه کمکم کنی ممنون میشم.

سمیه عزیز

این را در وهله اول بدان که یکی از قرارهای اصلی دانشگاه رفتن همین تجربه ها و گیج شدن ها است و تکیه ایی که برای اولین بار باید به خودت به عنوان یک بزرگسال داشته باشی …

تو اگر دوست داری به دیگران کمک کنی ادامه بده. توقعی هم نداشته باش. این را بدان که مهربان بودن قرار نیست زود جواب دهد یا اصلا جواب دهد. وجود تو می طلبد که بخشنده باشی. احساس مسئولیت کنی. پشت سر این و آن حرف نزنی. خوب همین را اصل قرار بده و به خودت افتخار کن که یک حریم خصلتی داری. این منش ها را توسعه بده و دیوار خوبی از رفتار شهروندی دور خودت بکش. بقیه را به قول شاعر « گو همه سیلاب ببر»

انسان عاطفی و حساسی هستی و احتیاج به دوست و احتمالا تشویق و تشخیص در باره خوب بودنت داری. همه این نیازها طبیعی و سالم است ولی بد نیست تمرین کنی که طوری نیازمند نباشی که با نداشتنش فرو بریزی. مورد توجه بودن، خواستنی بودن و قضاوت درست دیگران در باره ما، برای شکل گیری هر چه سالمتر اعتماد به نفس ضروری است. حق طبیعی همه ما است ولی اگر نبود و یا بلافاصله فراهم نشد خودت را برایش خوار نساز …

رابطه ات را با همه به کمک هوش عاطفی که داری حد و حدود بده. بگذار ببیند که با وجود مهربانی، در ضمن حریم و چهارچوبی داری. سعی کن از همهمه و تبِ همین لحظه، کمی فاصله بگیری. اولین تجربیات زندگی مستقل خودت در دانشگاه را از دور ببین و به کل این بازی بخند … بازی که به ناگزیر خودت هم جزوش هستی…

تنهایی پیشه نکن و بدبین نشو… همه ما، مشغول ایجاد تعادلی هستیم که قابلیت ها و حساسیت ها و موقعیت ما می طلبد. هیچکس نمی خواهد بد باشد یا فکر کند که بد است. همه مشغول تطبیق با زندگی و شرایط درون و بیرون خودشان هستند.

خوش به حالت که در 22 سالگی اینقدر فرخند ایی. لذت ببر از زندگی و از دوستی ها با همه کاستی هایش. هرگز از بخشنده بودن دلسرد نشو. این را بدان که همه این کمک هایی که می کنی برای وجود خودت است. بعضی ها به دنیا می آیند که بخشنده باشند و بعضی ها گیرنده … هر دو هم به هم محتاجند 🙂

منبع تصویر
http://www.ctvnews.ca/w5/campus-crisis-why-are-suicide-rates-rising-among-university-students-1.1463654

Written By
More from بهمن

مردان میانسال و حس نازایی

سنگ صبور عزیز سلام من مردی 44 ساله و صاحب کار و...
بیشتر بخوان