ماجرای ایران یک دوی ماراتونه که چه جنگ بشه، چه کودتا بشه و چه اتفاقاتی بیفته که حدس هم نمیزنیم، هنوز در ابتدای راهش هستیم. در بهترین حالت اگه این رژیم تر و تمیز از بین بره، باز هم تا استقرار حکومت جدید کلی زمان خواهد برد. هر کسی هم که زمان تعیین کنه داره رویافروشی میکنه. برا همین انرژی روحی و زمانی خودتون رو تقسیم کنید، وگرنه از پا درمیاین.
شک نکنید اکثر آدمهایی که باهاشون تو فیسبوک و اینستا و تلگرام و … مشغول جنگ و دعوا هستید، مثل خودتون غم ایران دارند. راه حلی که برا بهروزی معتقدند فرق میکنه. نه اونی که تن به دخالت نظامی امریکا داده لزوما دلش ایران آواره میخواد، نه اونی که مخالف جنگه لزوما عاشق آخونده. خیلی از طرفین دعواتون رو در بین دوست و آشناها و همکارا میبینید.
از همه مهمتر: در دنیای ایدهآل، قرار معمولی توی جوامع دنیا این نیست که همه سیاسی باشند. جبر جغرافیایی باعث شده ۹۰ میلیون آدم با روحیههای مختلف هر روز در معرض بحث و اخبار باشند. قشر بزرگ و خاموشی داریم که فقط از روی دغدغه کشورشون و به امید روزنه امیدی سری به اینترنت میزنند. خیلیهاشون حساس و ضربهپذیرند، آمادگی دیدن بحث و دعواها رو ندارند. بعضیهاشون تا یک فروپاشی عصبی دو سه تا فحش فاصله دارند. بخاطر اونها هم که شده سعی کنید رعایت کنید.
تو دوران جنبش مهسا، این جمله زبانزد شده بود که « هرکی هرجا وایساده، یک قدم بیاد جلوتر». الان هم باید گفت « هرکی هرچقدر مهربونه، یه درجه مهربونتر بشه ». شاید همون کفایت کنه.
ممنون
