دیروز عصر در کافه ای در تبریز بحث بر سر وخامت اوضاع میان دو تا از دوستانم که افراد دانشگاهی هستند برقرار بود و من در آن هیاهوی کافه و موسیقی آزار دهنده هر از گاهی قادر میشدم که جملاتی از سخنان آنها را بشنوم. در میانه حرفهایشان یک جای پایی برای خودم یافتم و گفتم که با تمام آن چیزهایی که میگویید همدل هستم ما من اعتقاد دارم ایران در یک دوره تاریخی خاصی قرار دارد.
یک نظام ایدئولوژیکی هست که اصرار بر تحمیل عقیده بر جامعه دارد اما از آنجایی که میدانم نه ماده نه انرژی هیچکدام از بین نمیروند، باور دارم انرژی که از تحمل وضعیت داغون امروز مردم ایران از وجود جمهوری اسلامی هزینه میکنند، در جایی اندوخته میشود. همانطوریکه رنسانس یک شبه بوجود نیامد و سیصد سال به حاشیه رانده شدن افکار و ادمهای غیر مذهبی، ریشه آن رنسانس شد.
جمهوری اسلامی با ضرب و زور متن جامعه را بخودش اختصاص داده اما در حاشیه و کنار گوشه جامعه ایران زندگی جاری است. در عصر ارتباطات و امکان جابجایی های طولانی ما از چیزهایی الهام میگیریم که جمهوری اسلامی در خواب هم نمیتواند آنها را ببیند. جمهوری اسلامی یک نظام عقیم است و ایران با پیشینه فرهنگی غنی با قابلیت تعامل با فرهنگ های پیرامونی، روز به روز رشد خواهد یافت. امروز در یک گروهی این متن زیر را خواندم:
یکی از عمیقترین و پربحثترین واکنشهای چند روز اخیر متعلق به «یووال نوح هراری» ، مورخ و نویسنده کتابهای پرفروش «انسان خردمند» و «۲۱ درس برای قرن ۲۱»، است. این توییت با بیش از ۸۵ میلیون بازدید، از زاویه «تکامل تمدن و بقای هویت» به جایگاه ایران پرداخته است. متن توییت:
تاریخ مملو از اجساد امپراتوریهایی است که با هجوم و تسلط بر ایران، قدرت نظامی را با برتری تمدنی اشتباه میگرفتند. ایران یک «کشور» به معنای امروزی نیست؛ ایران یک «تمدن» است که از هر امپراطوری که سعی در دفن آن داشته است عبور کرده است. ایران ۳۰۰۰ ساله شکست ناپذیر است.
