دوست نداشتن یک سرود یا ترانه استدلال نمی خواهد.
سرود « سلام فرمانده» یک تهدید ۱۵۰۰ ساله استعمار اسلامی است و خیلی صریح و مشخص یادآور تسلط و تجاوز خدای صحراها است که مردم سرزمین ایران را مجبور کرده است او را به زبان خودش چندین بار در روز ستایش کنند.
سرود سلام فرمانده جیغ یک رهبر بازنده است که کشور را به سمت ویرانی کامل برد.
حس نفرت به این سرود نظامی ضرورتی برای ردیف کردن استدلال ندارد چون نتیجه حکمرانی این فرمانده جز فقر سراسری و آوارگی و اعدام و بی ارزش شدن هزاران باره پول کشور و چپاول و هرز دادن ثروت کشور و جنگ تحمیلی مداوم نبود.
بیزاری از آن سرود واکنش « ناخودآگاه جمعی» یک ملت است.
ترانه « توهم توطئه» داریوش سیاسی هم باعث ایجاد نوعی واکنش منفی در بین بخشی از مردم ایران شده است چون متعلق به گفتمانی است که سه مشخصه عمومی دارد. ضدیت با پهلوی، ضدیت با امریکا و ضدیت با اسراییل، سه ضدیتی که تاکنون نتیجه ایی جز ویرانی و مرگ و فقر برای ایران نداشته است.
این ترانه داریوش نماینده و معرف یک جریان سیاسی است که نمی تواند درک کند و بپذیرد شهروندی وسیع ایران کنونی از گفتمان چپ کاملا فاصله گرفته است.
ترانه « توهم نوطئه» با رفتار شبان رمه اش و تحقیر اکثریت مردم ایران و تهمت توهم و… اشارات شدیدا آشنا و بی حرمت کننده ایی دارد. این ترانه متاسفانه خشک شدن ریشه سوسیالیسم در ایران را به گردن مردم ایران می اندازد.
انزوای این نوع اندیشه چپ به خاط سه ضدیتی که اشاره کردم و نفرتی که از شهروندی ایرانی معاصر دارد آنها را تبدیل کرده به نخبه گرایانی که مردم را گوسفند و احمق و فریبخورده امریکا و اسراییل تصور میکند. درست شبیه نسبت ناروایی که ج. ا با استفاده از آن دست به قتل عام مردم ایران زده است.
هیچکس نگفته داریوش نباید بخواند یا هیچکس حق ندارد از این ترانه اش لذت ببرد. هیچکس هم حق ندارد به تک تک شهروندان ایران بگوید نباید احساس بدی نسبت به این ترانه داشته باشید. یا چرا بدون هیچ دلیلی به طور حسی و ناخوداگاه از یک سرود یا یک ترانه بیزار می شوید؟
