بعضی از ما آدمها هر روز مشغول شماتت، تحقیر و سرکوفت خود هستیم. ما فکر می کنیم اگر قبل از دیگران به خودمان بگوییم که « آدم بدی هستم» یا « آدم دوست داشتنی نیستم» باعث می شود از قضاوت دیگران رنج کمتری ببریم.
ما حتی فکر می کنیم قضاوت منفی از خودمان، به ما انگیزه پشتکار بیشتر می دهد. ولی واقعیت این است که با سرزنش و قضاوت منفی خودمان، عملا نیازی به تغییر یا تصحیح در خود نمی یابیم.
انتقاد مداوم از خودمان ما را اما در مسیر بهتر شدن قرار نمی دهد چون خود را لایق همه ضعف هایی می دانیم که به خودمان نسبت می دهیم.
راه بیرون رفت از این بن بست:
سعی کنیم بفهمیم که پشت این همه سرزنش خود، در درون ما حس ترس، تشویش، خشم و یا افسردگی و شاید شرم انباشته شده است. وقتی به دلایلش پی بردیم به مجرد اینکه دوباره مشغول حمله به شخصیت و تلاش و رفتار خودمان می شویم، کمی درنگ کنیم و از خودمان بپرسیم آیا واقعا مستحق این همه سرزنش و تحقیر به شخصیت خودم هستم؟
اگر به شک بیفتید که لایق همه سرزنش هایی که بار خود می کنید نیستید امکانش هست که این عادت را کمتر مرتکب شوید.
سرزنش خودمان، یک عادت دفاعی است و مثل هر اعتیادی با خودش، آرامش های کوتاه تولید می کند. ولی وقتی به مرور دست از سرزنش خود برداریم فرصت برای آرامش واقعی ذره ذره بیشتر می شود.
