انگیزه و موتور زندگی بشر «زیاده خواهی» است چون بیش از ۱۰۰ هزار سال پیش موجودی به اسم انسان در حد بقیه جانوران به تطبیق با طبیعت رسیده بود اما چون مغز تخیل کننده و اینده بین داشت فقط با انچه که داشت رضایت نداد و از غار طبیعت زد بیرون.
پس از ان آتش و تمدن و یادگیری و داستان و حماسه و نیزه و اهلی کردن حیوانات و کشاورزی رو آموخت تا بیشتر بخواهد و پس انداز کند و مدام موقعیتش رو بهتر سازد.
اما قدرت تولید بشر و افزایش ثروت و دارایی و توانایی برای بیشتر خواستن برای هزاران سال به کندی پیش می رفت. تا قبل از سیستم تولید انبوه سرمایه داری فقط شاید ۵ درصد تولید اضافه جهانی بود که اغلب شان به اشراف و ژنرالها و رهبران مذهبی جهان می رسید.
از اواخر قرن ۱۹ با امدن انقلاب صنعتی، حجم تولید با تعبیه سیستم تقسیم کار و تولید کارخانه ایی باعث شد تا ثروت و تولید به طور تصاعدی افزایش یاید و مدام طبقات وسیعتری از بشر بیشتر بتواند بخواهد.
این روزها سرمایه داری جهانی « خوشبختی» و مصرف طبقه متوسط را برای همه ۷ میلیارد بشر می تواند و می خواهد تدارک ببیند چون به سودش است و دیر یا زود همه با ماشین و تلفن و یخچال و تحصیلات و بهداشت و بیمه و طول عمر بیشتر خواهند بود.
متاسفانه این بیشتر خواهی ومصرف روزافزون بشر نمی تواند به همین رشد تصاعدی ادامه پیدا کند چون سیاره ما دارد مسموم و خفه می شود. برای همین یا سرمایه داری که با مصرف بیشتر سود بیشتر می برد باید راهی برای خفه نشدن زمین بیاید یا بشر هم مثل ۹۴ درصد موجوداتی که بر روی زمین خلق شدند و منقرض گشته اند نابود شود.
دلیل برتری ما بر روی سیاره زمین و بهره برداری عظیمی که تدارک دیدیم به خاطر زیاده خواهی بود و شاید دلیل انقراض ما هم خواهد بود اگر راهی پیدا نکنیم. 
هیچ دلیل اخلاقی یا نیات شیطانی نه در وجود بشر طماع هست نه در سیستم های اقتصادی که براساس ذات زیاده خواه بشردرست شده است. هیچکس سیستم زندگی و تولید و قرار و مدارهای زنبور عسل یا مورچه ها را نیت خوانی نمی کند. برای رفتار بشر هم نباید سانتیمانتال بود. قدرتی عجیب در مغز مان داشتیم که به این وسعت از مصرف و تاریخ و فلسفه و زیبایی خواهی و حرص رسیدیم و اگر هشیار نباشیم مثل خیلی از موجودات قدرتمند شده نظیر دایناسورها منقرض می شویم.
طبیعت هم دوباره خودش را ترمیم خواهد کرد.
