نیچه: فراموشی یک حیله خردمندانه مغز بشر است

  خرد انسانی به ما وسیله خوبی به نام فراموشی داده است تا در طول تاریخِ هزاران ساله، از رنج یادآوری ناشی از جنگ، قحطی، بلایا و برادرکشی ها، دق نکنیم.

فردریک نیچه در یکی از نوشته های کمتر مطرح شده اش به نام « استفاده و سواستفاده از تاریخ زندگی» به این واقعیت اشاره می کند که فراموشی، یک قدرت بالقوه برای رشد و شروع دوباره هم هست.

اگر همه اتفاقات زندگی مثل یک عکس شفاف و واضح در بایگانی مغز ما می ماند بدون شک از تشویش و غم دیوانه می شدیم. ما انسانها برای ادامه بقا و رویارویی با زندگی، به ناگزیر بخش بزرگی از خاطرات و اتفاق ها را از یاد می بریم.

تا فراموش کنیم چرا دوستان خوبی که داشته ایم از ما روی برگرداندند. که فراموش کنیم تحقیر شدیم و ترسیدیم و اذیت شدیم. تا مدام به یادمان نیاید که به ناگزیر دروغ گفته ایم و کلک زدیم و عادل نبودیم.  

به نظر نیچه اگر فراموشی بخشی از اتفاقات و حوادث نبود صدمه به خود تا  مرحله ویرانی کامل پیش می رفت. او مثال مشخصی در این زمینه ارائه می دهد که مربوط به معصومیت و شوق زندگی در کودکان است.

نیچه می گوید انسانها وقتی از ۲۵ سالگی شان عبور می کنند آنقدر ماجرا و خاطره بد در وجودشان نشست می کند که دیگر رمق و امید و نشاط یک کودک را ندارند. عطش کنجکاوی و خلاقیت کودکانه کمرنگ می شود.

برای همین، بشر فقط بخشی از خاطراتش را حفظ می کند تا بتواند اشتباهاتش را فراموش نکند. تا از ضعف ها و تصمیمات نادرستی که گرفت استفاده کند تا  برنامه و مسیر جدید برای خود بسازد. بشر برای بقایش نیاز چندانی به حافظه ندارد.   

 

Why We Require Poor Memories To Survive

image by ohttps://www.vox.comox

 

 

Written By
More from Saide Kardar

فستیوال فیلم تورنتو – ماجرای بی خانمانی خانواده ایرلندی

در غرب یک جمله معروف و ساده وجود دارد مبنی بر اینکه...
بیشتر بخوان