نیچه: فراموشی یک حیله خردمندانه مغز بشر است

  مغز انسان وسیله خوبی در ذهن تعبیه کرده است به نام فراموشی تا از رنج، درد و خاطرات بدِ خارج از تحمل مان، دق نکنیم.

فردریک نیچه در یکی از نوشته های کمتر مطرح شده اش به نام « استفاده و سواستفاده از تاریخ زندگی» به این واقعیت اشاره می کند که فراموشی، یک قدرت بالقوه برای رشد و شروع دوباره هم هست.

اگر همه اتفاقات زندگی مثل یک عکس شفاف و واضح در بایگانی مغز ما می ماند بدون شک از تشویش و غم دیوانه می شدیم. ما انسانها برای ادامه بقا و رویارویی با زندگی، به ناگزیر بخش بزرگی از خاطرات و اتفاق ها را از یاد می بریم.

تا فراموش کنیم چرا دوستان خوبی که داشته ایم از ما روی برگرداندند. که فراموش کنیم تحقیر شدیم و ترسیدیم و اذیت شدیم. تا مدام به یادمان نیاید که به ناگزیر دروغ گفته ایم و کلک زدیم و عادل نبودیم.  

به نظر نیچه اگر فراموشی بخشی از اتفاقات و حوادث نبود صدمه به خود تا  مرحله ویرانی کامل پیش می رفت. او مثال مشخصی در این زمینه ارائه می دهد که مربوط به معصومیت و شوق زندگی در کودکان است.

نیچه می گوید انسانها وقتی از ۲۵ سالگی شان عبور می کنند آنقدر ماجرا و خاطره بد در وجودشان نشست می کند که دیگر رمق و امید و نشاط یک کودک را ندارند. عطش کنجکاوی و خلاقیت کودکانه کمرنگ می شود.

برای همین، بشر فقط بخشی از خاطراتش را نگه می دارد تا بتواند اشتباهاتش را تکرار نکند. تا از ضعف ها و تصمیمات نادرستی که گرفت استفاده کند تا رفتار و مسیر جدید برای خود بسازد. بشر برای بقای خودش نیاز چندانی به حافظه ندارد.   

 

Why We Require Poor Memories To Survive

image by ohttps://www.vox.comox

 

 

Written By
More from Saide Kardar

فیلمی بلغاری در باره جامعه‌ای بحران زده و بسیار آشنا

یک شبانه روز، از دید راننده های چند تاکسی، گشت مفصلی در...
بیشتر بخوان