در دنیای کنونی، عملا شکل و اسم نظام سیاسی مهم نیست. بسیاری از جمهوری ها هستند که رهبران تقریبا مادالعمر دارند یا به طور غیرمستقیم توسط یک گروه یا فرد مقتدر کنترل می شوند و اصلا بویی از جمهوریت نبرده اند.
اما در کنار آن نمونه های از حکومت شاه و ملکه داریم که هیچکدام مدیران سیاسی کشور نیستند و کشور با رای مردم و توسط احزاب مستقل به صورت دوره ایی و موقت اداره می شود.
طبیعی است همه نگران ظهور مجدد استبداد یک نفر یا یک حزب و ایده باشیم. اما این باید یک نگرانی ثابت و همیشگی باشد برای هر نوع حکومتی با هر اسم و مرامی … چون تا وقتی که آزادی فردی، آزادی رسانه و آزادی احزاب تضمین نشود فرشتگان خدا هم بر سر کار بیایند فاسد و دیکتاتور خواهند شد.
ضمن اینکه ۴۵ سال استبداد مطلق جمهوری اسلامی باعث شکل گیری رنسانسی در بین زنان و نسل های جوان شده است که به هیچ وجه اجازه نمی دهند استبداد پا بگیرد.
رضا پهلوی دوم، صبور و مداوم روی حرف هایش ایستاده است و همیشه اعلام کرده است که رای مردم و پارلمان مستقل از سلطنت را خواهد پذیرفت.
او می تواند سکان آشنا و قابل اعتماد برای عبور از جمهوری استبداد اسلامی باشد. فردی که می تواند نظر مساعد دولت های قدرتمند دنیا را جلب کند و تضمین کند که ایران تحت سرپرستی او قادر به همزیستی مسالمت آمیز با جهان است.
تنها مشکل رضا پهلوی طرفداران سرسخت نظام پادشاهی هستند که رویای بازگشت به مدل قدیمی و مستبدانه را در سر می پرورانند. نوعی از طرفداران شاه که معایب رژیم سلطنتی خودکامه را نمی پذیرند.
رضا پهلوی دوم بهتر است با همه سختی ها، دست یاری و اتحاد به سمت جبهه وسیع اقشار و گروه ها حتی جمهوری خواهان دراز کند. ایران برای رهایی از استعمار اسلامی نیاز به یک آشتی و اتحاد ملی دارد.
