ولی برای اولین بار، دو نقاش رنسانس شروع کردند تصویرگر زندگی عادی مردم باشند. اولین شان « پیتر بروگل» بود که در اواسط قرن ۱۶ میلادی می زیست. او اولین نقاشی بود که به جای پرتره معصومین و بزرگان، از مراسم عروسی دهقانان، مجالس رقص و آواز و کار در مزرعه، تابلوی نقاشی آفرید.
نقاش بعدی «یوهانس ورمیر» بود که تصمیم گرفت به انسان های عادی نزدیک شود و پرتره آنها را ثبت کند. دقت او در نشان دادن کار روزمره افراد، در نوع خود بی نظیر بود. او ولی اصلا نتوانست محبوبیتی برای خودش در دروانی که زندگی می کرد ایجاد کند. اما تابلوهای یوهانس ورمیر درحال حاضر از گرانترین آثار هنرمندان دوره رنسانس می باشد.
