نظر یک فیلسوف در باره نگرانی همیشگی بشر

مثل هر روز دیگر زندگی، امروز هم نگران هستیم. حسی که همیشه اطراف ما است. گاهی جلوی صورت ما خودش را فریاد می زند و گاهی پچ پچ کنان و با فاصله ما را می آشوبد. هیچوقت دست از سر ما بر نمی دارد. سرسری که بنگریم فکر می کنیم ما نگران دیر رسیدن به کار هستیم  یا دردی که این روزها در شانه مان حس می کنیم یا مهمانی که دعوت نشدیم و …

ولی این سیستم وجودی ما است که نگران است.  این تشویش بی پایان، چنان نحیف مان کرده است که آماده توسل جستن به هر راه فرار هستیم. فکر می کنیم رسیدن به بعضی از خواسته ها باعث می شود آرامش مان را باز یابیم.

 شاید امیدواریم یک خانه تمیز و امن با مبلمان و وسایل شیک و آشپزخانه مدرن و کفپوش مرمری، چاره مشکلات ما است؟ به این فکر می کنیم که اگر انسان مهم و ثروتمندی بودیم و به محض ورود به یک سالن، نگاه های تحسین کننده به سمت ما  بر می گشت دیگر غمی نداشتیم.

عشق چی؟ شاید چشمان زیبایی که با محبت به ما می نگرد و با بازوان مهربانش ما را احاطه کند دیگر از تشویش خبری نخواهد بود؟ شاید هم یک سفر طولانی به محیطی ساکت و زیبا، از نگرانی ما بکاهد …

    اما نگرانی و تشویش بعد از فروش شرکتی که اختراع کردید، بعد از عشقی که به دست آوردید، بعد از خانه زیبایی که خریدید و سفر طولانی که رفته اید همچنان وجود خواهد داشت.

:نگرانی ها و دلهره ها همیشه می مانند چون

1- بدن بسیار شکننده ای داریم که هر لحظه امکان فروپاشی و از کار افتادن شان وجود دارد.

2 – برای اینکه ما اطلاع و دانش کافی در باره  تصمیمات اساسی زندگی مان نداریم.

 3- برای اینکه روح و روان و عواطف ما بازمانده از دوران اجداد باستانی ما است که دلهره دریده شدن توسط حیوانات را داشتند

4 – برای اینکه قدرت تخیل شگرفی داریم و می توانیم ببینیم چقدر محکوم و محدودِ فیزیک و شرایط مان هستیم و این ناتوانی جبری، مدام ما را به سمت بیشتر داشتن و بیشتر خواستن می کشاند.

 اما بپذیریم که چه بخواهیم یا نخواهیم تشویش و دلهره همیشه با ما خواهد بود. آن را نشانه زنده بودن بدانیم. همچنان به دنبال وسایلی باشیم تا تشویش را از یاد ببریم ولی با این تفاوت که که بدانیم قراری برای آرامش نیست.

هیچکدام از ما انسانها از این آشوب همیشگی رها نیستیم. این یک رنج عمومی ناشی از انسان بودن است. باید بیاموزیم که به همه این ماجرا بخندیم. به این بدن آشوب زده و به این حرص بیکران و شتاب و عطش بخندیم.

با دانستن این حقیقت، بد نیست دستان مان را به سوی بقیه پریشان ها و آشوب زده ها دراز کنیم چون ما همسفران یک کشتی طوفان زده هستیم.

 

On Anxiety
http://www.thebookoflife.org/why-you-are-anxious-all-the-time/

More from سعید داورپناه

سیگار الکترونیکی e-cigarette

تولیدکنندگان سیگار الکترونیکی ادعا می کنند که e-cigarette به محیط زیست ضرر...
بیشتر بخوان