مهمترین درس زندگی که هیچکس به شما نمی‌آموزد

ریاضی دان، مخترع، فیلسوف و متفکر مذهبی قرن ۱۷ میلادی « پاسکال» آدم خیلی عجیبی بود. اکثر دستاوردهای ذهن قدرتمندش در دوران نوجوانی و اوائل جوانی به وجود آمد.

مهمترین اثری که قبل از مرگش در ۳۹ سالگی از خود به جای گذاشت یادداشت های بسیار خصوصی است که تلاش کرد به یک تعریف از انسان دست یابد.

پاسکال می گوید: « ریشه همه مشکلات بشر در این است که قادر نیست به تنهایی و در سکوت، برای مدتی درون یک اتاق بنشیند»

به نظر پاسکال ما انسانها از سکوت می ترسیم و اصلا دل مان نمی خواهد احساس بی حوصلگی کنیم. برای همین در طول زندگی مدام و به هزاران دلیل، کاری می کنیم که حواس مان را پرت کنیم یا خودمان را مشغول سازیم.

پیشرفت در یک معنای کلی، فقط توانست به شکل خارق العاده ای ما را به همه پدیده های موجود در سیاره ما مرتبط سازد.

ما راه هایی پیدا کردیم که مدام به هم نزدیکتر شویم. از طریق اینترنت به سادگی ورق زدن صفحات، می‌توانیم همه جا باشیم. با هر انسانی در هر لحظه حرف بزنیم و دیدار تصویری داشته باشیم. یا شاهد آخرین مصائب و حوادث طبیعی و اجتماعی هر نقطه از سیاره مان باشیم.

همه این اتفاقات می افتد تا با همه جهان در تماس باشیم و تنها بهایی که بابت آن می پردازیم این است که تماس با خودمان را از دست بدهیم. ما هزاران برابر بیشتر از پیش، خودمان را به در و دیوار می زنیم که مبادا لحظاتی وجود داشته باشد که با خودمان تنها باشیم.

منطق این هیاهو و تلاش بیکران بشر هم واقعی است. ما دنیال تفریح و سرخوشی و پاسخگویی به کنجکاوی های ذهن زیبای مان هستیم. ما می خواهیم از بیقراری بگریزیم.

به عبارت دیگر ما به خودمان می قبولانیم که اصلا چرا باید تنها باشیم وقتی که می توانیم مدام متصل به دیگران باشیم. در صورتی که بشر تفاوت بین امکان تنها بودن و احساس تنها ماندن را به درستی درک نکرده است.

واقعه اسفبار در زندگی ما انسانها این است که هر چه بیشتر از تنهایی و سکوت و روبرو شدن با خود می گریزیم به درک کمتر و ناقص تری از خودمان  می رسیم.

ما تکنولوژی مان را و ابزار راحت سازی زندگی مان را هر لحظه صیقل می دهیم تا زندگی بهتری داشته باشیم ولی عملا فقط وسایلی می آفرینیم که ما را از خود دور سازد. ما شاید به کمک « پیشرفت» بتوانیم بیقراری مان را پنهان کنیم یا سرگرمش کنیم ولی قادر به رفع آن نیستیم.

ما انسان های معاصر بیشتر از همیشه، به همان حرف پاسکال صحه می گذاریم که تحمل تنها بودن با خودمان را نداریم و با سرعتی باور نکردنی فقط بر وسایل مشغول کننده و سرگرم کننده می افزائیم تا با همه چیز در تماس باشیم جز خودمان …

به قول پاسکال تا ما با خودمان روبرو نشویم. تا با خودمان شروع به گفتگو نکنیم. تا با بیقراری خود کلنجار نرویم به آرامش و لذت و خرسندی که همه عمر به دنبالش در بیرون از خودمان هستیم نخواهیم رسید.

 

the most important skill nobody taught you
https://medium.com/personal-growth/the-most-important-skill-nobody-taught-you-9b162377ab77

image source
https://www.pexels.com/@fariphotography

More from ونداد زمانی

شباهت موسیقی «تام زی» و محسن نامجو

تام زی را در غرب با فرانک زاپا مقایسه می‌کنند. ترانه‌سرا و...
بیشتر بخوان