میرحسین موسوی آخرین شانس جمهوری اسلامی

میرحسین موسوی آخرین شانس جمهوری اسلامی ایران از درون است. او، هم شجاعت شاپور بختیار را دارد و هم صداقت و آشتی جویی نلسون ماندلا…

بختیار به عنوان یک نشانه بزرگ از کوتاه آمدن شاه در برابر مردم و اعتراض عمومی شان بود. آزادی و بازگشت موسوی به حق ریاست جمهموری که از وی غصب شده بود نشانه آشکاری از یک جام زهر دیگر است که انحصارطلبان باید سر بکشند.

نلسون ماندلا نیز نمادی از صبوری و بخصوص، آشتی و دوری از نفرت و انتقام است. موسوی نیز سمبل صبوری و نجابت و احترام است و قابلیت توسعه مهربانی و گذشت را دارد.

مردم ایران تبدار و عصبی و اذیت شده هستند و همه نوع خاستگاه متنوع و متفاوت را در شعارهای اخیرشان می بینیم. هم شاه می خواهند هم به روحانی و عدم پایبندی به قول هایش می تازند و هم به قدرت اصلی در این حکومت، اعتراض می کنند.

به نظر می رسد در حال حاضر آلترناتیو درستی برای جمعیت بزرگ شهروندان و همزمان اقشار وسیع بیکاران و فقیران و … وجود ندارد.

احزاب هم که نماینده اقشار و صنف های مختلف جامعه هستند اجازه رشد نیافته اند. رسانه ها هم قدرت و آزادی به بحث کشیدن بحران های واقعی کشور را ندارند.

به نظر محدود من، با توجه به این شرایط، تنها کلید آشتی ممکن در این دوره، میرحسین موسوی است. قدرت مرکزی در ایران یعنی ولایت فقیه و سپاه پاسداران بهتر است دندان به جیگر بگیرند و به سلامت و صداقت موسوی اعتماد کنند وگرنه سیلاب، همه شان را و حتی وطن را با خود خواهد برد.

More from ونداد زمانی

دراکولا و تسخیر زنان بریتانیا

دراکولا، یک نجیب‌زاده‌ی ساکن « ترانسیلوانیا» در اروپای شرقی است و از تغییراتی...
بیشتر بخوان