نظر یک فیلسوف در باره مزایای خودخواهی

همه ما با این نظر موافقیم که خودخواه بودن، یکی از بدترین خصلت هایی فردی است. خصلتی که  معمولا با حرص، طمع و خودمحوری توام است. ولی شاید دلیل درجا زدن و پیشرفت نکردن مان این است که برای پرهیز از این خصلت های ناهنجار، بیش از حد به سمت حذف نیاز و احساس شخصی خود، کشیده می شویم.

Antonello da Messina – Portrait of a Man National Gallery London

بها ندادن به خواسته ها و آرزوهای شخصی، ما را در وضعیت  نامتعادلی قرار می دهد. چون دل سپردن به آرزوها و منفعت های شخصی قرار نیست همیشه مصادف با حذف امیال و منافع دیگران باشد. ما انسان ها برای انکه قادر باشیم به طور ریشه دار و مدام،  برای دیگران مفید باشیم بهتر است به منافع خودمان به درستی واقف باشیم.

خودخواهی ناسالم، یعنی اینکه در هر کاری، فقط به فکر برآورده شدن نیاز خویش باشیم. انگیزه ها به همین دلیل محدود، سطحی و گذرا است.

تاثیر منفی این نوع خودخوهی آنقدر زیاد است که برای پرهیز از آن، مدام از حقوق شخصی خود کوتاه می آییم. نیازهای خودمان را پنهان می کنیم. برای مثال برای اینکه والدین خوبی باشیم حتی یک ساعت از روز را به خودمان اختصاص نمی دهیم.

فکر می کنیم درست نیست مدت بیشتری زیر دوش حمام بمانیم تا اتفاقاتی که برای ما مهم است را مرور کنیم.  یا برای نواختن ساز مورد علاقه مان یا کتابی که هدیه گرفتیم وقت صرف کنیم.

ما یاد گرفتیم که پیگیری  لذت های کوچک، مغایر با منافع و موقعیت دیگران است. نتیجه اش این می شود که با سرکوب این خواسته های ساده و خشنود کننده، بدون آنکه بفهمیم، رنجیده و بهانه گیر می شویم یا سخت گیری هایی نابجا به خرج می دهیم.

انکار احساسات خودخواهانه، ما را از همراهی و همکاری وا می دارد  و کم کم، انگیزه و انرژی خلاق ما را از بین می برد. برای مثال،  ممکن است بعضی از ما بلافاصله بعد از خوردن یک وعده غذای خوب، از ذهن  و انرژی مستعدتری برخوردار شویم که  در طول روز نصیب مان نمی شود. برای همین دوست داریم لم دهیم و به ایده ها و راه حل ها پرو بال دهیم.

آتفاقی که ممکن است مغایر با مرام خانوادگی باشد که همگی بلافاصله بعد از شام بر می خیزند و ظرف و غذای مانده را جمع می کنند و … ما ولی باید قدرت تاکید برای حفظ این خودخواهی کوچک را داشته باشیم و فرق آن را با تنبلی خودخواهانه توضیح دهیم. بهتر است نشان دهیم  که حتما یک کار مفید از درون این خودخواهی بیرون می آید.

خودخواهی خوب از درون اعتماد به نیازهای شخصی خودمان، بروز می یابد چون می دانیم قدرت بازدهی مان را بیشتر خواهد کرد.  چون باعث آرامش و تمرکز بیشتر ما خواهد شد.

شگرد یک خودخواه خوب، این است که بتواند نیازهایش را طوری ابراز و عملی سازد که با رفتار یک فرد خودخواه غیرمسئول تمایز ایجاد کند. او باید خواسته اش را بدون شرم و خجالت توضیح دهد و بگوید که براورده کردن آن، به نفع جمع پیرامونش است.

 

The Importance of Selfishness

http://www.thebookoflife.org/the-importance-of-selfishness/

 

More from ونداد زمانی

ما از خوشحالی مردم خوشحالیم

هر اجتماعی ذاتاً آرامش می خواهد، از قوانین ثابت و مشخص که...
بیشتر بخوان