بنشین و با ولع زندگی را بنوش

درک والکات شاعر و نمایشنامه نویس معروف امریکا که اصلیتش افریقایی و اروپای است و برنده جایزه نوبل ادبیات، از یک نظر شبیه سهراب سپهری خودمان است. خودش می گوید بیشترین حسی که از شاعر بودن دارد و با آن به شعف و آرامش می رسد این است که در موقع نوشتن « من» را گم می کند.

Kent-Bowsprit

در این شعر ساده شاهد یک گفتگوی درونی بین یک انسان با مرحله ای از کشف و شهود شخصی اش هستیم. که از جهاتی شبیه شعری است از سهراب سپهری با این مضمون که « آفتابی لب درگاه شما است که اگر در بگشایید به روی رفتار شما می تابد»

وقتش که برسد
سبکبال و سربلند، به خودت خوشامد می گویی
خودت را در آستان خانه ، در برابر آینه
لبخندباران می کنی
غریبه ای که خودت بودی را دوباره دوست خواهی داشت
شراب و نان و قلبت را به او
که همیشه بی اعتنا بودی بر می گردانی
موجودی که همیشه عاشقت بود و تو نادیده می گرفتی
جمع کن
نامه های عاشقانه را از کتابخانه
عکس ها
نوشته های از سر استیصال
پاک کن
تصور خودت را در آینه
بنشین و با ولع زندگی را بنوش

The time will come
when, with elation,
you will greet yourself arriving
at your own door, in your own mirror,
and each will smile at the other’s welcome,

and say, sit here. Eat.
You will love again the stranger who was your self.
Give win. Give bread. Give back your heart
to itself, to the stranger who has loved you

all your life, whom you ignored
for another, who knows you by heart.
Take down the love letters from the bookshelf,

the photographs, the desperate notes,
peel your own image from the mirror.
Sit. Feast on your life.

by Derek Walcott

Image Source
https://i0.wp.com/www.paramourfinearts.com/photos/Kent-Bowsprit.jpg

Written By
More from غزال

رضا چایچی اشعارش هم مردانه است هم لطیف

شعر مظلوم مردانه، سراسر تمنا است و نازک دل و تا لحظه...
بیشتر بخوان