دو نوع حرف زدن با خود

PT0515_FEATURE_SELF TALK_02

یک ضرب المثل یونانی می گوید خیلی خوب است که با خودتان حرف می زنید ولی مواظب باشید به خودتان جواب ندهید. اما با وجود  تذکرات مداوم در فرهنگ های مختلف، می دانیم که همه افراد، تجربه گفتگو با خود را در دوره های مختلف سن شان دارند.

روانشناس امریکای Ethan Kross گفتگوی درونی را به دو گونه تقسیم می کند. به نظر وی، بعضی افراد در حین مکالمه با خود، از قول خودشان حرف می زنند « من می بایست این کار را سریع انجام می دادم». او می افزاید این نوع گفتگو به احتمال زیاد مشغول منتقل کردن حس ضعف و پذیرفتن شکست شان است.

اما نوع دیگر گفتگوی فرد با خود که یا به صورت حرف زدن با لحن سوم شخص است مثل « بهتر است این کار سریعتر انجام شود» یا اینکه خودش را از طرف یک فرد تخیلی مورد خطاب قرار می دهد « این کار را سریعتر انجام بده» افراد را قادر می سازد توقع مثبت تری از خود داشته باشند و کار را با جدیت به پایان برسانند.

Ethan Kross معتقد است افراد با تغییر لحن شان در حین گفتگوی خصوصی، بین اول یا سوم شخص، در حقیقت شیوه تماس ذهنی خودشان را بین دو نقطه اصلی مغز جابجا می کنند. در بیولوژی انسان مشخص شده است که مغز جلو پیشانی cerebral cortex مرکز تفکر است و مغز کنار شقیقه amygdala بخش واکنش های اولیه وغریزی و مرکز احساسات اولیه اش نظیر ترس است.

بنابر این در حین گفتگو با خود، هر چه مخاطب به « من» نزدیکتر باشد واکنش و قضاوت ها به سمت ترس و غرق شدن در واکنش های حساب نشده و منفی خواهد بود و بر عکس هر چه از نظر روحی و روانی، با مخاطبی دورتر از خود حرف بزنیم شانس کنترل و تمرکز بر کار یا هدف، بیشتر خواهد گشت.

روانشناس انگلیسی Charles Fernyhough نیز در تکمیل این فرضیه ضمن نقل قول از سقراط که تفکر را گفتگوی فرد با روح و وجود خودش تعبیر کرده است می گوید گفتگوی درونی بهتر است با فاصله گرفتن و از طریق گفتگو با خود به عنوان شخص ثالث، مهار شود.
 .
او به سابقه با خود حرف زدن در دوران خردسالی اشاره می کند که البته با صدای بلند نیز صورت می گرفته است. این توانایی برای کودک، هم امکان یادگیری در حین بازی را افزایش می دهد و هم زمینه ساز اعتماد به نفسی می شود که در بزرگسالی و در حین اجرای یک کار به کمک مخاطب قرار دادن خویش صورت می پذیرد.
 .
به نظر روانشناسانی نظیر  Vygotsky و  Laura Berk که سال ها در باره  تاثیرات مهم گفتگو های کودکان با خودشان در حین بازی تحقیق کرده اند میدان دادن به گفتگوی کودک با خود و حتی میدان دادن به تخیل کودکانی که یک دوست خیالی دارند و با آنها مدام در حال گفتگو هستند نتایج مثبتی برای یادگیری این تکنیک ذهنی در بزرکسالی خواهد داشت.

 

The Voice of Reason By Pamela Weintraub

https://www.psychologytoday.com/articles/201505/the-voice-reason?collection=1073568

More from ماهان طباطبایی

من شیکپوش هستم

فرق نمی کند کجا زندگی می کنیم چون در همه شهرهای دنیا...
بیشتر بخوان
  • ما دیگران رو بهتر از خودمون تحلیل می کنیم …
    برای همینه که بهتره خودمون رو از نمای دورتر ببینیم ..
    چون نزدیکیه بیش از حد و تعصبات و احساسات باعث میشه
    باور اشتباه بودن بعضی از مسائل برای ما تغییر کنه ..
    و بنابراین اشتباهامون رو نخواهیم دید ….
    نگریستن از نمای دورتر باعث میشه عاقلانه ترین تصمیمات را بگیریم

    • منوچهر

      شخصیت خود را به همه انسان ها تعمیم دادن نوعی حماقت است. باور کنید آدما متفاوتند، شاید درک این موضوع برایتان مشکل باشد اما آدمایی وجود دارند که همیشه در حال تحلیل رفتار و اشتباهات خویش هستند

  • Ch Amirreza

    jaleb bod ,mersi az in ke be eshterak gozashtid.

  • bstar

    من به شخصه بیشتر غرق تخیل میشم تا صحبت کردن با خودم اما بعضی وقتا که این کار رو انجام میدم حس میکنم بیشتر برای اینه که بتونم خودمو از دید بقیه ببینم و از بیرون و در قالب یه شخص سومی خودمو ارزیابی کنم ….ولی اگه همه تمرکز ذهن حین صحبت کردن یکجا باشه صدرصد مفیده

  • rosa0098

    من همیشه با خودم و درون ذهن خودم در حال گفتگو ام و البته خیلی اوقات به خودم جواب هم میدم…هیچوقت نمی دونستم که این ویژگی میتونه مفید و یا مضر هم باشه.
    مطلب مفیدی بود و 100% میتونه کاربردی هم باشه…مرسی بابتش